выканка́м
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| выканка́м | выканка́мы | |
| выканка́ма | выканка́маў | |
| выканка́му | выканка́мам | |
| выканка́м | выканка́мы | |
| выканка́мам | выканка́мамі | |
| выканка́ме | выканка́мах |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)