ве́руючы

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
м. -
Н. ве́руючы ве́руючыя
Р. ве́руючага ве́руючых
Д. ве́руючаму ве́руючым
В. ве́руючага ве́руючых
Т. ве́руючым ве́руючымі
М. ве́руючым ве́руючых

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)