асамо́тненне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| асамо́тненне | асамо́тненні | |
| асамо́тнення | асамо́тненняў | |
| асамо́тненню | асамо́тненням | |
| асамо́тненне | асамо́тненні | |
| асамо́тненнем | асамо́тненнямі | |
| асамо́тненні | асамо́тненнях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)