асалаве́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| асалаве́нне | асалаве́нні | |
| асалаве́ння | асалаве́нняў | |
| асалаве́нню | асалаве́нням | |
| асалаве́нне | асалаве́нні | |
| асалаве́ннем | асалаве́ннямі | |
| асалаве́нні | асалаве́ннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)