апраме́тнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| апраме́тнік | апраме́тнікі | |
| апраме́тніка | апраме́тнікаў | |
| апраме́тніку | апраме́тнікам | |
| апраме́тніка | апраме́тнікаў | |
| апраме́тнікам | апраме́тнікамі | |
| апраме́тніку | апраме́тніках |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)