Ва́рхыт ’вэрхал, бесталковы шум, гам’ (Бяльк.). Запазычанне з польскай мовы: ва́рхыт < *ва́рхат < *ва́рхот. Параўн. польск.warchotny, warchotliwy ’неспакойны’ (слова таго ж кораня, што і warchoł, адкуль бел.ва́рхал). Аб польск. гняздзе слоў гл. Брукнер, 601–602.