По́ханне (похыньня, похкыньня) ’глухія адрывістыя гукі’ (Юрч. СНЛ). Утворана ад гукапераймальнага дзеяслова *похаць. З іншым варыянтам кораня гл. пыхаць, пу́хаць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)