ХАФІ́З, Гафіз,
Хафез (сапр. Шамседдзін Махамед; каля 1325, г. Шыраз, Іран — 1389 ці 1390),
персідскі і таджыкскі паэт. Атрымаў багаслоўскую адукацыю і праславіўся як «хафіз» (чалавек, які ведае на памяць Каран). Вершы пачаў пісаць рана. Асн. жанр — газелі (больш за 400), у якім дасягнуў дасканаласці. Яго лірыка простая, перадае розныя адценні чалавечых пачуццяў, вызначаецца гармоніяй зместу і формы, зліццём думкі, жывапісу і музыкі. Апяваў каханне, віно, зямное шчасце. Выказваў незадаволенасць рэчаіснасцю, асуджаў духавенства. Зведаў уплыў суфізму і містыцызму.
Тв.:
Рус. пер. — Лирика. Уфа, 1973;
Сто семнадцать газелей. М., 1981;
Газели. 2 изд. М., 1984.
т. 16, с. 563
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)