ТЭ́РБІЙ (лац. Terbium),

Tb, хімічны элемент III групы перыяд. сістэмы, ат. н. 65, ат. м. 158,925, адносіцца да лантаноідаў. У прыродзе 1 стабільны нуклід ​159Tb. У зямной кары 4,310​−4% па масе. Адкрыты ў 1834 швед. хімікам К.​Мосандэрам у выглядзе аксіду пры раздзяленні ітрыевых (гл. Ітрый) рэдказямельных элементаў.

Мяккі серабрыста-белы метал. tпл1357 °C, tкіп 3227 °C, шчыльн. 8272 кг/м³. У паветры кампактны Т. павольна акісляецца. Пры пакаёвай т-ры ўзаемадзейнічае з вадой, мінер. к-тамі, пры награванні — з галагенамі, халькагенамі, азотам, вадародам [утварае вытворныя Tb (III)]. Метал. Т. атрымліваюць металатэрмічным аднаўленнем трыхларыду TbCl3 або трыфтарыду TbF3. Выкарыстоўваюць як актыватар крышталефасфораў, а таксама ў вытв-сці спец. шкла, магн. сплаваў.

т. 16, с. 133

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)