ТЭ́НАР (ад лац. tenor раўнамерны рух, напружанне голасу),

1) высокі мужчынскі голас. Асн. віды Т.: лірычны (Ленскі ў оперы «Яўген Анегін» П.​Чайкоўскага), драм. (Каварадосі ў оперы «Тоска» Дж.​Пучыні, Атэла ў оперы «Атэла» Дж.​Вердзі), характарны (Юродзівы ў оперы «Барыс Гадуноў» М.​Мусаргскага).

2) Партыя ў хоры паміж басам і альтам.

3) Назва меднага шырокамензурнага духавога інструмента авальнай формы з сям’і саксгорнаў, а таксама віды некаторых муз. інструментаў, звычайна сярэдняга рэгістра (саксафон, домра і інш.).

4) У сярэдневяковай шматгалосай музыцы — назва муз. партыі, якой даручалася выкананне вядучай мелодыі (cantus firmus).

т. 16, с. 126

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)