ТЫП (франц. type ад грэч. typos адбітак, вобраз),

1) узор, форма чаго-н. з істотнымі якаснымі прыкметамі, мадэль для чаго-небудзь.

2) Адзінка расчлянення вывучаемай рэальнасці ў тыпалогіі.

3) Чалавек, надзелены пэўнымі характэрнымі рысамі (знешнімі ці ўнутр.), яркі прадстаўнік якой-н. групы людзей, у прыватнасці саслоўя, нацыі, эпохі.

4) У л-ры і мастацтве — маст. вобраз чалавечай індывідуальнасці, найб. верагоднай, рэпрэзентатыўнай, «узорнай» для пэўнай грамадскай сферы (настаўнік дарэв. часу А.​Лабановіч у трылогіі Я.​Коласа «На ростанях»); абагулены ці завостраны вобраз чалавека. які найб. ярка выражае асаблівасці пэўнага сац. ладу, нац. менталітэту, агульначалавечых схільнасцей ці заган (персанажы «Пінскай шляхты» В.​Дуніна-Марцінкевіча). Гл. Тыповае ў мастацтве.

5) Таксанамічная катэгорыя або адзінка класіфікацыі ў ландшафтазнаўстве і інш. навуках, якія вывучаюць асобныя кампаненты прыроднага асяроддзя: тыпы рэльефу, клімату, глеб і інш.

т. 16, с. 76

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)