ТУПІ́К,

1) вуліца, завулак, якія не маюць скразнога праходу і праезду, таксама праход, прастора без далейшага выхаду, прадаўжэння.

2) Чыгуначны станцыйны пуць, злучаны з інш. пуцямі толькі адным канцом.

3) У пераносным значэнні — бязвыхаднае становішча, невырашальная сітуацыя.

т. 16, с. 32

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)