ТРЫЯНГУЛЯ́ЦЫЯ (ад лац. triangulum трохвугольнік),

адзін з метадаў вызначэння каардынат апорных геад. пунктаў на мясцовасці; асн. метад стварэння апорнай геадэзічнай сеткі. Робіцца шляхам пабудовы сеткі сумежных трохвугольнікаў, у якіх вымяраюцца вуглы і адна зыходная (базісная) старана (даўжыні іншых старон вылічваюцца).

Дзярж. Т. падзяляецца на 4 класы. Сетка Т. 1-га класа (трохвугольнікі з даўж. стараны 20—25 км) утварае палігоны з перыметрам 800—1000 км, якія размяшчаюцца ўздоўж мерыдыянаў і паралелей. Прастору ўнутры палігона 1-га класа разбіваюць сеткай 2-га класа з даўж. стараны трохвугольніка 10—20 км. На канцах кожнай базіснай стараны ў Т. 1-га і 2-га класаў выконваюць астр. вызначэнні каардынат і азімута. На базе радоў і сетак Т. 1-га і 2-га класаў вызначаюцца пункты Т. 3-га і 4-га класаў (іх гушчыня залежыць ад маштабу тапаграфічнай здымкі). Пункты Т. (трыганаметрычны пункт) замацоўваюцца на мясцовасці геадэзічнымі знакамі, сігналамі геадэзічнымі. Т. выкарыстоўваецца для вызначэння фігуры і памераў Зямлі, даследавання гарыз. рухаў зямной кары, абгрунтавання тапаграфічных здымак і інш. Замест Т. выкарыстоўваюць таксама метад паліганаметрыі.

П.​П.​Явід.

т. 16, с. 12

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)