ТРЫГАНАМЕ́ТРЫЯ (ад грэч. trigōnon трохвугольнік + ...метрыя),

раздзел матэматыкі, які вывучае трыганаметрычныя функцыі і іх дастасаванні да геаметрыі. Элементы Т. сустракаюцца ў Эўкліда (3 ст. да н.э.); значнае развіццё атрымала ў працах арабскіх і індыйскіх матэматыкаў (9—13 ст.). Сучасны выгляд набыла ў працах Л.Эйлера (18 ст.).

Падзяляецца на плоскую і сферычную трыганаметрыю. Калі a, b, c — стораны трохвугольніка. A, B, C — процілеглыя вуглы і ўсе стораны і вуглы раўнапраўныя, то асн. формулы плоскай Т. маюць выгляд: a sin A = b sin B = c sin C (тэарэма сінусаў), a2 = b2 + c2 − 2bc ∙ cos A (тэарэма косінусаў), a − b a + b = tg A − B 2 : A + B 2 (тэарэма тангенсаў).

Плошчу трохвугольніка вылічваюць паводле формул: S = 1 2 a b sin C = a2 2 ∙ sin B ∙ sin C sin ( B + C ) = p2 ∙ tg A2 ∙ tg B2 ∙ tg C2 , дзе p — паўперыметр трохвугольніка.

А.​А.​Гусак.

т. 15, с. 545

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)