ТРО́ЙЦА,
1) у старажытных рэлігіях тры найб. шанаваныя божаствы, якія знаходзяцца ў цеснай узаемасувязі, але выконваюць розныя функцыі: Асірыс, Ісіда і Гор у Стараж. Егіпце; Брахма, Вішну і Шыва ў індуізме; Ану, Эа і Бэл у Вавілоне; 2) Адзін з асн. догматаў хрысціянства, паводле якога Бог адзіны па сваёй сутнасці, але існуе ў трох іпастасях — Бог-Айцец, Бог-Сын, Бог-Дух Святы (гл. Святая Тройца); 3) Адно з дванадзесятых свят, якое ўстаноўлена ў гонар сашэсця Святога Духа на апосталаў у пяцідзесяты дзень (праз 7 тыдняў) пасля ўваскрэсення Хрыста — Вялікадня (гл. Сёмуха).
т. 15, с. 527
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)