ТОН у музыцы,

1) фізічная характарыстыка муз. гуку, якая ўключае пэўную вышыню, гучнасць, тэмбр.

2) Мера, якая вызначае велічыню інтэрвалу паміж гукамі, роўнага ​1/6 актавы. У сучаснай 12-тонавай муз. сістэме найменшая адлегласць паміж гукамі — паўтон.

3) Ступень гукарада, лада, гамы, гук акорда, элемент мелодыі.

4) Характарыстыка слыхавога ўражання ад гучання голасу, муз. інструмента (чысты, фальшывы, роўны, ціхі і інш.).

5) У майстэрзінгераў — мелодыя-мадэль, на якую выконваліся розныя тэксты.

6) У сістэме царк. ладоў — вызначэнне лада (I Т., II Т. і г.д.).

Т.​А.​Дубкова.

т. 15, с. 486

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)