ТАХА́РЫ,
1) народ, які ў 140—129 да н.э. з’явіўся ў Сярэдняй Азіі і знішчыў Грэка-Бактрыйскае царства. Адна з груп Т. у канцы 1 ст. да н.э. — пач. 1 ст. н.э. стварыла Кушанскую дзяржаву. Т. размаўлялі на мове іранскай групы, якая захоўвалася да канца 1-га тыс. н.э. 2) Умоўная назва носьбітаў т. зв. тахарскіх моў, якія жылі ў старажытнасці ў Сярэдняй Азіі і Усх. Туркестане і да канца 1-га тыс. н.э. асіміляваны цюркамі.
т. 15, с. 463
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)