ТА́БАР (чэш. tabor),

1) у чэхаў, палякаў, румынаў, венграў — лагер, абоз.

2) У казакоў у мінулым — вайсковы лагер з абозам.

3) Група вандроўных цыганоў, частка якой звязана сваяцтвам.

т. 15, с. 365

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)