Verbum

СО́ЛТЫС,

1) у феадальнай Польшчы і ў Рэчы Паспалітай намеснік феадала ў вёсцы або мястэчку. Збіраў з насельніцтва падаткі, наглядаў за выкананнем феад. павіннасцей, старшынстваваў у судзе, камандаваў апалчэннем у час ваен. паходу.

2) У міжваеннай Польшчы, у т. л. ў Зах. Беларусі (1920—39), — сельскі стараста.

т. 15, с. 80