СКО́РАСЦЬ у механіцы,

вектарная фіз. велічыня, якая характарызуе быстрыню перамяшчэння матэрыяльнага пункта (часціцы) уздоўж траекторыі; адна з асн. кінематычных велічынь. Пры раўнамерным руху модуль С. роўны адносінам пройдзенага шляху Δs да прамежку часу Δt: v = Δst.

Пры нераўнамерным руху С. часціцы ў дадзены момант часу t вызначаецца формулай v = lim Δt 0 Δr Δt = dr dt , дзе Δr — перамяшчэнне часціцы за малы прамежак часу Δt, r = r ( x , y , z ) — радыус-вектар і x(t), y(t), z(t) — каардынаты часціцы ў момант часу t. Вектар накіраваны па датычнай уздоўж траекторыі руху часціцы, а яго модуль v = v x 2 + v y 2 + v z 2 , дзе vx = dx dt , vy = dy dt , vz = dz dt — праекцыі v на адпаведныя восі каардынат. За канечны прамежак часу Δt адрозніваюць сярэднюю С. перамяшчэння < v > = Δr Δt і сярэднюю С. праходжання шляху < v > = Δs Δt , дзе r — вектар перамяшчэння і Δs — шлях, пройдзены ўздоўж траекторыі за Δt. Адзінка С. ў СІ — метр за секунду.

А.​І.​Болсун.

Графічнае вызначэнне скорасці ў механіцы: ab — траекторыя руху часціцы; r — радыус-вектар пачатковага становішча (1) часціцы ў момант часу t, Δr — перамяшчэнне часціцы за прамежак часу Δt, ΔS — шлях часціцы на адрэзку траекторыі 1—2.

т. 14, с. 467

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)