упо́р м.

1. Stütze f -, -n, Stützpunkt m -(e)s, -e; тэх. Ánschlag m -(e)s, -schläge; Préllbock m -s, -böcke (чыг.);

страля́ць з упо́ру вайск. áufgelegt schíeßen*;

2.:

рабі́ць упо́р на што-н. (náchdrücklich) hervórheben* [betónen], auf etw. Gewícht légen, etw. zum Schwérpunkt máchen;

глядзе́ць ва ўпо́р fixíeren vt, ánstarren vt;

стрэ́ліць ва ўпо́р aus nächster Nähe schíeßen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)