тру́сіць

1. разм. (палохацца) Angst háben (каго-н., чаго-н. vor D), sich fürchten (vor D); féige [kléinmütig] sein;

тру́сіць пе́рад небяспе́кай sich vor der Gefáhr verkríechen*;

2. (сыпкае) schütten vt;

3. (бегчы трушком) tráben vi (h, s);

4. (растрасаць) zerstréuen vt;

5. (трэсці) schütteln vt, rütteln vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)