супрацьстая́ць

1. (супраціўляцца) widerstéhen* vi (каму-н., чаму-н. D), sich beháupten (gégen A); sich gégen etw. (A) stémmen, j-m die Stirn bíeten* (разм.);

2. (супрацьстаўляцца) gegenüberstehen* vi; entgégengestellt [entgégengesetzt] wérden

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)