слых м.

1. Gehör n -s;

о́рган слыху анат. Gehörorgan n -s, -e;

во́стры слых schárfes [féines] Gehör;

дрэ́нны слых schwáches [schléchtes] Gehör;

абсалю́тны слых муз. absolútes Gehör;

(і)гра́ць на слых nach dem Gehör spíelen;

успрыма́ць на слых durch das Gehör áufnehmen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)