пако́нчыць разм.

1. (з чым-н.) be¦énd(ig)en vt, ábschließen* vt, erlédigen vt, mit etw. (D) Schluss máchen; éinen Schlúss¦strich únter etw. (A) zíehen*;

з гэ́тым пако́нчана das ist vorbéi [ábgehakt];

2. (з кім-н. – забіць) erlédigen vt; j-n zur Strécke bríngen*;

пако́нчыць з сабо́й, пако́нчыць жыццё самагу́бствам sich (D) das Lében néhmen*, Sélbstmord begéhen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)