лічы́ць

1. матэм. réchnen vt; zählen vt;

лічы́ць да дзесяці́ bis zehn zählen;

лічы́ць у галаве́ im Kopf réchnen; kópfrchnen (толькі інф) vi;

◊

не лі́чачы каго-н., што-н. óhne j-n, etw. (A) zu réchnen; úngerechnet, exklusíve [-və], áusschließlich, áusgenommen (выключаючы);

лічы́ць ні за што als absolút únwichtig [únbedeutend] ánsehen*; als Níchts ánsehen* (чалавека)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)