fang

[fæŋ]

n.

1) іко́л -ла́ m.

2) ядаві́ты зуб (у зьме́яў)

3) заво́страная ча́стка (зуб відэ́льца)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)