брахіцэфа́л, ‑а, м.

Спец. Чалавек з кароткай галавой.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пярху́н, перхуна, м.

Разм. Чалавек, які часта перхае.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

неўрастэ́нік, ‑а, м.

Чалавек, які хварэе на неўрастэнію.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нізкапакло́ннік, ‑а, м.

Той, хто нізкапаклоннічае; угодлівы чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

новапасяле́нец, ‑нца.

Чалавек, які нядаўна дзе‑н. пасяліўся.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

педанты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які вызначаецца педантызмам. Педантычны чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сіфілі́тык, ‑а, м.

Разм. Чалавек, хворы на сіфіліс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

склеро́тык, ‑а, м.

Разм. Чалавек, які хварэе склерозам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тэатрама́н, ‑а, м.

Чалавек, які празмерна захапляецца тэатрам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ры́кша

[рус. рикша < яп. (dzin) rikisia, ад dzin = чалавек + riki = сіла + sia = вазок]

чалавек, які перавозіць пасажыраў, упрогшыся ў спецыяльную двухколавую каляску.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)