легіслату́ра, ‑ы, ж.
Спец.
1. Прадугледжаны законам тэрмін паўнамоцтваў заканадаўчых органаў.
2. Сукупнасць заканадаўчых органаў у некаторых краінах (напрыклад, у Англіі, у многіх штатах ЗША).
[Ад лац. legislator — заканадавец.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разе́та, ‑ы, М ‑зеце, ж.
Спец.
1. Тое, што і разетка (у 3 знач.).
2. Тып аграньвання каштоўных камянёў, пры якім аснова каменя застаецца плоскай.
[Фр. rosette.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рандэву́, нескл., н.
1. Разм. уст. Раней дамоўленае спатканне (пераважна любоўнае).
2. Спец. Дамоўленая сустрэча асобных караблёў або злучэнняў караблёў, а таксама месца такой сустрэчы.
[Фр. render-vous — з’явіцца.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рацыяні́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак.; што.
Спец. Увесці (уводзіць), устанавіць (устанаўліваць) пэўны рацыён з мэтай арганізацыі правільнай сістэмы харчавання людзей ці кармлення жывёл.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ры́гель, ‑я, м.
1. Спец. Папярочная гарызантальная бэлька ў будаўнічых канструкцыях (у каркасных збудаваннях злучае калоны, у фермах — кроквы і пад.).
2. Засаўка ў замку.
[Ням. Riegel.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэве́рсія, ‑і, ж.
Спец.
1. З’яўленне ў арганізмаў прыкмет, уласцівых толькі іх далёкім продкам; атавізм.
2. Тое, што і рэверсіраванне.
3. Зварот маёмасці ранейшаму ўладальніку.
[Ад лац. reversio — зварот.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэдукава́ны, ‑ая, ‑ае.
Спец.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад рэдукаваць.
2. у знач. прым. Які з’яўляецца вынікам рэдукцыі, аслаблены (пра гук мовы). Рэдукаваны галосны гук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэфа́кцыя, ‑і, ж.
Спец. Скідка з цаны тавару, абумоўленая гандлёвай здзелкай, у сувязі з уцечкай і псаваннем тавару або пры пастаўцы яго ніжэй прадугледжанай якасці.
[Фр. réfraction.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сатура́цыя, ‑і, ж.
Спец.
1. Насычэнне вадкасцей вуглякіслым газам; газіраванне. Сатурацыя пеністых він.
2. Хімічная апрацоўка цукровага соку вуглякіслым газам для выдалення з яго вапны.
[Ад лац. saturatio — насычэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
свіль, ‑і, ж.
Спец.
1. Пакручастае, хвалепадобнае размяшчэнне валокнаў у драўніне. // Месца на дрэве з такім размяшчэннем валокнаў.
2. Хвалістая праслойка, палоска ў шкле, кераміцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)