Які мае адносіны да андатры. // Зроблены з футра андатры. Андатравая шапка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
барано́вы, ‑ая, ‑ае.
Атрыманы з барана; зроблены з аўчыны барана. Барановы лой. Барановая шапка,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
барсучы́ны, ‑ая, ‑ае.
Атрыманы з барсука, зроблены з футра барсука. Барсучыны тлушч. Барсучыная шапка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скуф’я́, ‑і, ж.
Спічастая шапка з чорнага або фіялетавага аксаміту ў праваслаўнага духавенства, манахаў.
[Грэч. skuphia.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПАДГРУ́ЗДКІ,
група шапкавых грыбоў сям. сыраежкавых. Пашыраны ў Паўн. паўшар’і. На Беларусі 5 відаў. Найб. вядомыя П.: белы, або сухар (Russula delica), чорна-белы (R. albonigra), чорны, або свіння (R.adusta). У лясах трапляюцца з ліп. па кастрычнік.
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка дыям. да 15 см, пукатая, потым лейкападобная, белая, брудна-белая, бурая ці амаль чорная. Пласцінкі зыходныя або прырослыя. Ножка даўж. да 4 см, роўная ці слаба звужаная ў нізе, шчыльная. Мякаць белая, шчыльная. Споры яйцападобныя, бясколерныя. Ядомыя.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
фі́нка¹, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
1. Нож з тоўстым кароткім лязом, так званы фінскі нож (разм.).
2. Круглая шапка з футравым адкладным аколышкам.
3. Парода коней, распаўсюджаная ў Фінляндыі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ша́пачка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.
1.гл.шапка.
2. Верхняя расшыраная частка чаго-н., што мае стрыжань, ножку і пад.
Ш. грыба.
|| прым.ша́пачкавы, -ая, -ае (да 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Tárnkappef -, -n фалькл.ша́пка-невідзі́мка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
аўчы́нны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да аўчыны. Аўчыннае прадпрыемства.// Зроблены з аўчыны. Аўчынная шапка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛОСЬ, саркадон чарапіцавы (Sarcodon imbricatus),
шапкавы базідыяльны грыб сям. тэлефоравых. Пашыраны ў лясной зоне Еўразіі і Паўн. Амерыкі. На Беларусі — усюды. Трапляецца вял. групамі ў сухіх, пераважна хваёвых, лясах. Пладовыя целы з’яўляюцца ў жн. — лістападзе.
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка дыям. 3—20 см, плоскапукатая або шырокаўвагнутая, бураватая, сухая, густа ўкрыта буйнымі завостранымі лускавінкамі. Шыпападобны спараносны слой на ніжняй паверхні шапкі. Ножка цыліндрычная, суцэльная, аднаго колеру з шапкай. Мякаць шчыльная, брудна-шараватая, са спецыфічным пахам, пры выспяванні гаркаватая. Споры шарападобныя, шыпаватыя, бураватыя. Ядомы.
