Pfé iler m слуп , кало́ на, апо́ ра, бык (моста )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
нае́ хать сов. в разн. знач. е́ хаць;
нае́ хать на столб нае́ хаць на слуп ;
нае́ хали го́ сти нае́ халі го́ сці.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падкапа́ ць , -а́ ю, -а́ еш, -а́ е; -а́ ны; зак.
1. што . Раскапаць зямлю знізу пад чым-н.
П. слуп .
2. што і чаго . Накапаць, выкапаць у дадатак (разм. ).
П. бульбы на вячэру.
|| незак. падко́ пваць , -аю, -аеш, -ае.
|| наз. падко́ п , -у, м. падко́ пванне , -я, н. і падко́ пка , -і, Д М ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адляце́ цца , ‑ляціцца; зак.
1. Летучы, перамясціцца, аддаліцца на пэўную адлегласць. [Бацька:] — [Каршачок] адляціцца ад нас далёка наперад і сядзе на тэлеграфны слуп . Чорны .
2. Адскочыць, адкінуцца ад моцнага ўдару, штуршка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Вярэ́ я ’шула, слуп ’ (Сцяшк. , воран. , Шатал. ). Да верая́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
the stake
а) слуп , да яко́ га прывя́ звалі асу́ джанага на спале́ ньне
б) спале́ ньне жывы́ м
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Стабу́ рчыць ‘выгібаць, выкрыўляць, выстаўляць’ (Ласт. ), ‘паказваць на цяжарнасць’: uže nasza pani staburczyć (Арх. Федар. ), стабу́ рчыцца ‘выстаўляцца’, стабу́ рыцца ‘тапырыцца’ (Ласт. ). Ведаць, вытворныя ад назоўніка, што ўзыходзіць да прасл. *stoborъ ‘слуп , пень’, параўн. стабу́ р ‘тумба, падстаўка’ (Ласт. ), серб.-харв. сто̏бор , сто̀бор ‘агароджа; двор, вуліца’, балг. стобо́ р ‘плот’, ст.-слав. стоборъ слуп ’, або *stъb(ъ)rъ , параўн. ст.-польск. steber , славен. stebȅr ‘слуп ’, серб.-харв. ста̀бар , харв. дыял. stabȁr ‘сцябло’, ст.-слав. стъбръ літ. stãbaras ‘сухая галіна’, stùburas ‘пень’, лат. stuburs ‘пень, слуп ’, а таксама ст.-дац. stafœr , швед. дыял. staver ‘кол’, што ўзыходзяць да і.-е. *steb(h)‑ ‘слуп , апора, аснова, бервяно’, а таксама ‘падперці, абаперці; стаць нерухомым’, працягам якога з’яўляецца ст.-інд. stabhnā́ ti ‘падтрымлівае, падпірае’ (Скок , 3, 323, 336; Глухак , 579; Сной₂ , 696).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Mast I m і -en ма́ чта, слуп
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
узле́ зці , -зу, -зеш, -зе; узле́ з, -зла; узле́ зь; зак.
1. на што . Узабрацца куды-н. высока, на паверхню чаго-н.
У. на слуп .
2. на каго-што . Пра адзенне, абутак: надзецца, налезці (разм. ).
Бот ледзь улез на нагу.
3. на каго-што . Прыціснуць нагой каго-, што-н. , наступіць (разм. ).
|| незак. узла́ зіць , -ла́ жу, -ла́ зіш, -ла́ зіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
БРАДНІ́ К ,
бел. нар. гульня. Удзельнічаюць ад 6 да 20 чал. , гуляюць на пляцоўцы ці ў спарт. зале, перамяшчаюцца толькі павольна. Гульцы пры дапамозе лічылкі выбіраюць «рыбака» і завязваюць яму вочы. Пасля, пляскаючы ў далоні, ходзяць вакол «рыбака», які іх ловіць. Калі на шляху «рыбака» перашкода (сцяна, слуп , яма і г.д. ), гульцы гавораць «глыбока», калі той абыходзіць перашкоду, кажуць «мялей», а калі абыдзе — «мелка» ці «чыстая вада». Злавіўшы гульца, «рыбак» павінен назваць яго імя, калі адгадае, злоўлены становіцца «рыбаком» і гульня пачынаецца спачатку. Калі ж імя не адгадана, дзеці крычаць «жабу злавіў», і «рыбак» адпускае гульца.
Я.Р.Вількін .
т. 3, с. 229
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)