алі́мп, -а, м.
1. (з вялікай літары). У старажытнагрэчаскай міфалогіі: гара, дзе знаходзіліся багі; зборышча багоў.
2. перан. Кола абраннікаў якога-н. аб’яднання, таварыства.
Літаратурны а.
|| прым. алімпі́йскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дыякрыты́чны, -ая, -ае.
У выразе: дыякрытычны знак — надрадковы ці падрадковы знак у літары (у некаторых алфавітах — побач з літарай), які ўдакладняе гучанне, напр., значок кароткасці над літарамі «ў» або «й».
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
няге́глы, -ая, -ае (разм.).
1. Кволы, слабы; няўдалы.
Н. конь.
2. Непрыгожы з выгляду, нязграбны.
Нягеглыя літары.
3. Няўмелы, ні да чаго не здатны.
Нягеглая гаспадыня.
|| наз. няге́гласць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
яць, -я, м.
Назва літары «Ѣ», што абазначала ў старажытнасці асаблівы гук, які пазней супаў з «е».
◊
На яць (разм., жарт.) — вельмі добра, як патрабуецца.
Выканаць што-н. на яць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Метрабу́д, ‑а, М ‑дзе, м. (з вялікай літары).
Арганізацыя, якая займаецца будаўніцтвам метрапалітэна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ж,
восьмая літара бел. і некат. інш. слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай ж («жывеце»), што была ўтворана шляхам далучэння цэнтр. вертыкальнай рыскі да літары 
(«хер») або падваення літары Ꙁ («зямля»). У старабел. пісьменстве абазначала гукі «ж», «ж’» (вежа», «жити»). Не мела лічбавага значэння. У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму. У сучаснай бел. мове абазначае шумны звонкі зацвярдзелы шчыльны пярэднеязычны зычны гук «ж» (жыта»), а перад глухімі зычнымі і на канцы слоў парны да яго па звонкасці і глухасці гук «ш» («нож—нош»). Уваходзіць у склад дыграфа «дж» («дажджы»).
А.М.Булыка.
т. 6, с. 409
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Кля́ма ’дрот, сагнуты ў выглядзе літары П для замацавання расколатай драўлянай пасудзіны’ (Бір.). Праз ст.-польск. klama ’клешчы, ціскі’ з с.-в.-ням. klam ’тс’ (Слаўскі, 2, 185).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ЛІГАТУ́РА,
зліццё дзвюх літар у асобных словах, пры якім элемент адной літары з’яўляецца агульным для наступнай: «AE» у «Æ», «OE» у «Œ» і г.д. Часта сустракаецца ў кругавых легендах манет.
т. 9, с. 247
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
тыта́н¹, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. (з вялікай літары). У старажытнагрэчаскай міфалогіі: волат, які ўступіў у барацьбу з багамі Алімпа.
2. перан. Чалавек вялікага таленту, надзвычайнага розуму (высок.).
Т. навукі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
А́рктыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж. (з вялікай літары).
Паўночная палярная вобласць зямнога шара.
[Ад грэч. arktikos — паўночны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)