ад яго́ слоў ве́яла стры́манай ла́скай і кло́патам — безл. от его́ слов ве́яло сде́ржанной ла́ской и забо́той;
◊ куды́ ве́цер ве́е (дзьме) — куда́ ве́тер ду́ет
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
асо́бнанареч.
1. отде́льно; особняко́м; врозь;
жыць а. ад бацько́ў — жить отде́льно от роди́телей; жить врозь с роди́телями;
біле́ты для яго́ адлажы́лі а. — биле́ты для него́ отложи́ли отде́льно;
дом стаі́ць а. — дом стои́т отде́льно (особняко́м);
трыма́цца а. ад іншых — держа́ться отде́льно (особняко́м) от други́х;
2. (независимо от других) отде́льно, осо́бо;
разгле́дзець гэ́та пыта́нне а. — рассмотре́ть э́тот вопро́с отде́льно (осо́бо)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ничегонеде́ланиеразг. пусто́е ба́ўленне ча́су; марнава́нне ча́су; (безделье) безрабо́цце, -цця ср.; (лодырничание) ло́дарнічанне, -ння ср.; гульта́йства, -ва ср.; в сочетании с предлогами «от, при» и т. п. переводится обычно выражениямиад таго́, што нічо́га не ро́біць, калі́ нічо́га не ро́біць и т. п.;
он уста́л от ничегонеде́лания ён стамі́ўся ад таго́, што нічо́га не ро́біць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ábweichen*Ivi(s) (von D)
1. адхіля́цца, ухіля́цца; адступа́ць (ад чаго-н.)
2. адро́знівацца; разыхо́дзіцца;
vom Gesétz ~ адступа́ць ад зако́на;
vom Théma ~ адхіля́цца ад тэ́мы;
in den Méinungen voneinánder ~ разыхо́дзіцца ў думках
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
напаўжывы́, ‑ая, ‑ое.
1. Блізкі да смерці, амаль мёртвы. Напаўжывы ад голаду.
2.перан. Які зусім аслабеў, страціў сілы ад якога‑н. перажывання. Напаўжывы ад страху.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адвеслава́ць, ‑вяслую, ‑вяслуеш, ‑вяслуе; зак.
Вяслуючы, аддаліцца, ад’ехаць ад чаго‑н. Адвеславаць ад берага.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
самаізаля́цыя, ‑і, ж.
Ізаляцыя самога (саміх) сябе ад каго‑, чаго‑н. Самаізаляцыя ад калектыву.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сонцаахо́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які захоўвае ад сонца, прызначаны для аховы ад сонца. Сонцаахоўныя акуляры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)