саплі́вы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Такі, у якога цякуць з носа соплі. Саплівае дзіця. □ Пад рукі лез саплівы Франак. Лойка. // Выпацканы соплямі. Саплівая насоўка. // перан. Плаксівы, слязлівы. — Яшчэ адно слова! — пагрозна зашаптаў Тарыел. — Яшчэ адно слова, чортавыя вы, саплівыя бабы! Самуйлёнак.

2. перан. Пагард. Малы па гадах або вельмі малады, нявопытны. [Параска:] — Не перашкаджайце спаць, ухажоры саплівыя! Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вытво́рны лінгв. ábgeleitet;

вытво́рнае сло́ва ábgeleitetes Wort, Ábleitung f -, -en, Derivat [-´vɑ:t] n-(e)s, -e і -a

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

го! выкл.

1. (пры здзіўленні) oh!;

2. (пры спачуванні) o weh!; au!;

3. (кліч, слова закліку) halló!

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

піса́цца geschríeben wérden;

як пі́шацца гэ́тае сло́ва? wie schreibt man díeses Wort?, wie wird dieses Wort geschríeben?

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

папо́мніць nicht vergéssen*; héimzahlen аддз. vt (адплаціць);

◊

папо́мніце маё сло́ва! Sie wérden noch an méine Wórte dénken!

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

басо́та, ‑ы, ж.

Тое, што і басата. [Коля] спяваў, падыгрываючы сабе на гітары, а местачковая басота ішла ўслед, баючыся прапусціць хоць адно слова. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бія... (гл. біё...).

Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «біё...», калі націск падае на другую частку слова, напрыклад: біялогія, біямеханіка, біястэнцыя, біясфера.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

інве́рсія, ‑і, ж.

Змяненне звычайнага парадку слоў у сказе для падкрэслівання сэнсавай значнасці якога‑н. слова або надання ўсёй фразе пэўнай стылістычнай афарбоўкі.

[Лац. inversio — перастаноўка.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зрыфмава́ць, ‑мую, ‑муеш, ‑муе; зак., што.

Падабраць рыфму (да слова); зарыфмаваць. — Каханнем трэба даражыць, але ж яго трэба і заслужыць, — зрыфмавала.. [Іна] какетліва. Ваданосаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

літара́льна, прысл.

1. Прысл. да літаральны (у 1 знач.).

2. Разм. У прамым сэнсе слова; сапраўды. Палонныя літаральна замярзалі ў вялізным бараку. Машара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)