tarcza
ж.
1. дыск, круг;
tarcza sygnalowa чыг.
tarcza słoneczna — сонечны дыск;
tarcza zegara — цыферблат;
tarcza szlifierska — шліфавальны (тачыльны) круг;
2. тэх. шчыт ;
3. вайск.
4. вайск. , гіст. шчыт ; тарча
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
эску́ да
(парт. , ісп. escudo = літар . герб, шчыт )
грашовая адзінка Партугаліі, роўная 100 сентава , Чылі, роўная 100 сентэсіма .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ДАЛІ́ ДЗЕ (Сямён Вісарыёнавіч) (6.2.1903, г. Махарадзе, Грузія — 17.6.1983),
грузінскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Нар. арт. СССР (1965). Скончыў Тбіліскі ун-т (1925). Сярод фільмаў: «Апошнія крыжаносцы» (1934), «Дарыко» (1937), «Шчыт Джургая» (1944, разам з Д.Рандэлі), «Страказа» (1954), «Фаціма» (1959), «Дзень апошні, дзень першы» (1960), «Горад прачынаецца рана» (1968), «Сады Семіраміды» (1971), «Кукарача» (1983). Дзярж. прэмія СССР 1950.
т. 6, с. 19
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
тырэатаксіко́ з
(ад гр. thyreos = шчыт + таксікоз )
паталагічны стан арганізма, які ўзнікае пры павышанай сакраторнай функцыі шчытападобнай залозы (гіпертырэозе ).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
«ВА́ ДВІЧ »,
прыватнаўласніцкі герб, якім на Беларусі, Украіне, у Літве і Польшчы карысталася каля 20 родаў, у т. л. Адамовічы, Анцэвічы, Барэйшы, Мантыгердавічы, Нарушэвічы, Станкевічы. Шчыт герба вертыкальна падзелены на 2 часткі, дзе змешчаны выявы белай стронгі ў чырв. полі і чырвонай — у белым. Клейнод над прылбіцай 5 страусавых пёраў. Вядомы з пач. 15 ст. , у ВКЛ — пасля Гарадзельскай уніі 1413 .
т. 3, с. 436
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
білбо́ рд
(англ.
рэкламны шчыт (на гарадской вуліцы, на дарозе і інш. ).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
табло́
(фр. tableau = карціна, ад лац. tabula = дошка)
шчыт , на якім пры дапамозе светлавога сігналу перадаецца якая-н. інфармацыя.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пратрашча́ ць , ‑шчу, ‑шчыт , ‑шчыць; зак.
1. Утварыць трэск, траскатню. Стрэлы пратрашчалі ў ранішнім паветры, водгулле гулка разнесла іх па далёкіх цяснінах. Быкаў .
2. што і без дап. Разм. Сказаць што‑н. хутка, гучна. У лесе абмяркоўвалі салаўя. Сойка пратрашчала: — Які ён шэры! Непрыкметны. «Вожык» .
3. што і без дап. Трашчаць некаторы час.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
shield
[ʃi:ld]
1.
n.
1) шчыт -а́ m.
2) ахо́ ва f.
3) Tech. а́ н -а m.
2.
v.t.
абараня́ ць, ахо́ ўваць, засланя́ ць
3.
v.i.
служы́ ць абаро́ най, ахо́ вай, засло́ най
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
скутаза́ ўр
(ад гр. skutos = шчыт + -заўр )
паўзун пермскага перыяду (гл. палеазой ) атрада парэязаўраў , цела на спіне якога было пакрыта касцявымі шчыткамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)