Verbum

анлайнавы слоўнік

гурт¹

(польск. hurt, ад с.-в.-ням. hurt)

1) група, натоўп людзей;

2) статак жывёлы, чарада птушак;

3) група аднародных прадметаў (напр. г. хмар, г. дрэў).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

huddle¹ [ˈhʌdl] n.

1. куча, зва́лка

2. нато́ўп; ста́так

3. AmE нара́да іграко́ў на по́лі (футбол)

♦

get/go into a huddle with smb. уступа́ць у та́йную змо́ву з кім-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зярэ́мя Месца, у якім знаходзіцца асобны статак баброў; бабрынае логава, гняздо (Гарб., Нас. АУ).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

dairy

[ˈderi]

n., pl. -ries

1) малача́рня f.

2) мало́чная кра́ма

3) мало́чная фэ́рма; мало́чная гаспада́рка

dairy cattle — мало́чны ста́так

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

cattle

[ˈkætəl]

а) рага́тая жывёла, ста́так -ку m., бы́дла n., скаці́на f.

б) сво́йская жывёла, пагало́ўе n., жывы́ інвэнта́р

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

pod

[pɑ:d]

струк -а́, стручо́к -ка́ m.

[pɑ:d]

1) мала́я чарада́ (пту́шак)

2) малы́ ста́так (кіто́ў, цюле́няў)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

drove

[droʊv]

v., p.t. of drive

[droʊv]

1) чарада́ f., ста́так -ку m.

2) нато́ўп, гурт -у́ m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

калга́сны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да калгаса, калгасаў, належыць ім. Калгасны статак. Калгасныя палеткі. Калгаснае будаўніцтва. // Які ўваходзіць у калгас, працуе ў калгасе. Калгаснае сялянства. Калгасны каваль. Калгасны аграном.

2. Заснаваны на калектыўнай форме гаспадаркі. Калгасны лад. Калгасная вытворчасць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дзе-не́будзь, прысл.

У якім-небудзь месцы. — Чакай жа, — сказаў Цімох, — заварочвай статак, пагонім у Чартавіцу, дзе-небудзь напаткаем іх, паганцаў! Колас. Калі надыходзіла ноч і якая калона спынялася на начлег, дзе-небудзь з боку, неўзаметку, прыстройваўся і экіпаж эмкі. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́кіраваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., каго-што.

1. Надаць неабходны кірунак. Выкіраваць статак у бок лесу. Выкіраваць воз на дарогу. □ Няўдаліца Сцяпан і тут не выкіраваў як трэба — утулкаю кола зачапіў за .. шула. Мележ.

2. перан. Накіраваць на належны жыццёвы шлях.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)