укла́двацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да укласціся, улажыцца.

2. Зал. да укладваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

упхну́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад упхнуць (у 1, 2 і 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ускудла́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да ускудлаціцца, ускудлачыцца.

2. Зал. да ускудлачваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

учашча́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да учасціцца.

2. Зал. да учашчаць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чака́ніцца, ‑ніцца; незак.

1. Паддавацца чаканцы. Медныя пласціны лёгка чаканяцца.

2. Зал. да чаканіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

юсцірава́цца, ‑руецца; незак.

Спец.

1. Рэгулявацца, вывярацца (пра механізмы, прыборы).

2. Зал. да юсціраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дарыва́цца ​1, ‑аецца; незак.

1. Незак. да дарвацца ​1.

2. Зал. да дарываць ​1.

дарыва́цца ​2, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да дарыцца ​2.

2. Зал. да дарываць ​2.

дарыва́цца ​3, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да дарвацца ​2.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ту́шаны ​1, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад тушыць ​1.

ту́шаны ​2, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад тушыць ​2.

2. у знач. прым. Прыгатаваны тушэннем ​2. Тушаная капуста. □ Гаспадыня падала халаднік, за ім — маладую тушаную бульбу. Дуброўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паразрыва́ны ​1, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад паразрываць ​1.

2. у знач. прым. Разадраны. Гэта былі часамі вельмі ўжо зачытаныя кнігі, з паабдзіранымі вокладкамі, з паразрыванымі лістамі. Скрыган.

паразрыва́ны ​2, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад паразрываць ​2.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ко́латы ​1, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад калоць ​1.

2. у знач. прым. Нанесены колючай зброяй. Колатая рана.

ко́латы ​2, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад калоць ​2.

2. у знач. прым. Разбіты на кусочкі. Колаты цукар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)