Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
выпа́льваннен.
1.тэх. Glühen n -s; Brénnen n -s (напр.цэглы.); Rösten n -s; Kalziníeren n -s (метала);
2.
выпа́льванне па дрэ́ву Brandmaleréi f -, Hólzbrandmalerei f -
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
перамяшчэ́ннен.
1.Úmstellung f -, -en, Verschíebung f -, -en, Verlégung f -, -en;
2. (пераводкаго-н.) Versétzung f -, -en;
перамяшчэ́нне па паса́дзе Versétzung im Dienst, díenstliche Versétzung
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
право́дкаж.
1. (дзеянне) Lótsen n -s (судна); Ánlage f -, (Ver)légen n -s, Légung f - (кабелю); Búchung f - (пабухгалтарскіхкнігах);
2. (дрот) Léitung f -, -en
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
развіты́II
1. entwíckelt, entfáltet;
са́мы развіты́ béstentwickelt;
2. (пра чалавека) gut entwíckelt; áufgeweckt (пра дзіця);
развіты́ не па гада́х frühreif;
3.грам.:
развіты́ сказ erwéiterter Satz
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
швон.
1. Naht f -, Nähte;
без шва náhtlos;
2.буд. Fúge f -, -n;
◊
трашча́ць па ўсі́х швахразм. in állen Fúgen kráchen, aus den Fúgen géhen*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
кружы́ць, кружу, кружыш, кружыць; незак.
1.каго-што. Прыводзіць у кругавы рух, застаўляць рухацца па кругу; круціць, вярцець. [Кавалеры] хвацка кружылі сваіх дам.Колас.Кружыць лісце вецер, Рве салому з хаты.Астрэйка.
2.Разм. Тое, што і кружыцца (у 2 знач.). Высока ў паднябессі, сумна і адзінока, кружыць коршак — няўжо адтуль выглядае сабе здабычу?Сачанка.
3. Ісці, зварочваючы ў бакі, часта мяняючы напрамак руху; блукаць. Пятнаццаць дзён мы кружылі бясконцымі дарогамі па пярэстых і залатых лясах, па карчэўю балот, па зжатых і сумных палях, дзе на іржэўніку завівалася павуціна і пражэрліва крычала вараннё.Каваль.Лявонка пабег на голас. Доўга кружыў па сцяжынках, прабіраўся праз густы бярэзнік.Шуцько.
4. Узнімаць снег, пыл, месці (пра мяцеліцу, завіруху і пад.). На двары кружыла мяцеліца.Галавач.
•••
Кружыць галаву — а) выклікаць галавакружэнне. Кружылі мядовым водарам галаву ліпы.Васілевіч; б) перан. пазбаўляць магчымасці разважаць, аб’ектыўна адносіцца да навакольнага. Поспех кружыць галаву.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)