забо́чышча2 Месца па баках чаго-небудзь; бок старыцы (Рэч.). Тое ж забачэўе, забакі́, закаба́кі (Слаўг.), забочча (Нас., Слаўг.).

ур. Забочышча (луг) каля в. Заспа Рэч.

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

паязе́р'е Месца ўздоўж возера, па той бок яго (Слаўг.).

в. Паязер'е (1792 ЦДГА БССР, ф. 2349, воп. 1, спр. 1, л. 77) каля в. Шаламы Слаўг.

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

загры́вак м.

1. (у каня) Wderrist m -(e)s, -e;

2. разм. Genck n -(e)s, -e, Ncken m -s, -;

атрыма́ць па загры́ўку eins aufs Dach bekmmen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

нудзе́ць, нудзі́цца

1. bedrückt sein; schwrmütig sein; (in) trüber Stmmung sein; sich lngweilen;

2. (па кім-н., чым-н.) sich shnen (nach D), Shnsucht hben (nach D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

выпа́льванне н.

1. тэх. Glühen n -s; Brnnen n -s (напр. цэглы.); Rösten n -s; Kalzineren n -s (метала);

2.

выпа́льванне па дрэ́ву Brandmaleri f -, Hlzbrandmalerei f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

перамяшчэ́нне н.

1. mstellung f -, -en, Verschebung f -, -en, Verlgung f -, -en;

2. (перавод каго-н.) Verstzung f -, -en;

перамяшчэ́нне па паса́дзе Verstzung im Dienst, denstliche Verstzung

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

право́дка ж.

1. (дзеянне) Ltsen n -s (судна); nlage f -, (Ver)lgen n -s, Lgung f - (кабелю); Bchung f - (па бухгалтарскіх кнігах);

2. (дрот) Litung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

развіты́II

1. entwckelt, entfltet;

са́мы развіты́ bstentwickelt;

2. (пра чалавека) gut entwckelt; ufgeweckt (пра дзіця);

развіты́ не па гада́х frühreif;

3. грам.:

развіты́ сказ erwiterter Satz

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

шво н.

1. Naht f -, Nähte;

без шва nhtlos;

2. буд. Fge f -, -n;

трашча́ць па ўсі́х швах разм. in llen Fgen krchen, aus den Fgen ghen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кружы́ць, кружу, кружыш, кружыць; незак.

1. каго-што. Прыводзіць у кругавы рух, застаўляць рухацца па кругу; круціць, вярцець. [Кавалеры] хвацка кружылі сваіх дам. Колас. Кружыць лісце вецер, Рве салому з хаты. Астрэйка.

2. Разм. Тое, што і кружыцца (у 2 знач.). Высока ў паднябессі, сумна і адзінока, кружыць коршак — няўжо адтуль выглядае сабе здабычу? Сачанка.

3. Ісці, зварочваючы ў бакі, часта мяняючы напрамак руху; блукаць. Пятнаццаць дзён мы кружылі бясконцымі дарогамі па пярэстых і залатых лясах, па карчэўю балот, па зжатых і сумных палях, дзе на іржэўніку завівалася павуціна і пражэрліва крычала вараннё. Каваль. Лявонка пабег на голас. Доўга кружыў па сцяжынках, прабіраўся праз густы бярэзнік. Шуцько.

4. Узнімаць снег, пыл, месці (пра мяцеліцу, завіруху і пад.). На двары кружыла мяцеліца. Галавач.

•••

Кружыць галаву — а) выклікаць галавакружэнне. Кружылі мядовым водарам галаву ліпы. Васілевіч; б) перан. пазбаўляць магчымасці разважаць, аб’ектыўна адносіцца да навакольнага. Поспех кружыць галаву.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)