каранёвы

1. Wúrzel-; die Wúrzeln betréffend;

2. лінгв. Wúrzel-;

каранёвая ча́стка сло́ва die Wúrzel des Wórtes

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

coinage

[ˈkɔɪnɪdʒ]

n.

1) чака́нка манэ́таў

2) манэ́ты pl.

3) манэ́тная сыстэ́ма

4)

а) ствара́ньне n.

б) но́вае сло́ва, наватво́р -у m.

a word of his own coinage — ство́ранае ім сло́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

помяну́ть сов.

1. (вспомнить) успо́мніць;

2. (справить поминки) церк. памяну́ць;

◊

помяни́те моё сло́во погов. успо́мніце маё сло́ва.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

оправда́ться

1. (доказать свою правоту) апраўда́цца;

2. (подтвердиться) спра́ўдзіцца;

его́ слова́ оправда́лись на де́ле яго́ сло́вы спра́ўдзіліся.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

словцо́ сло́ўца, -ца ср.;

◊

для кра́сного словца́ для прыго́жага (тра́пнага) сло́ва (сло́ўца);

бря́кнуть словцо́ рэ́кнуць (ля́пнуць) сло́ўца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

че́стный сумле́нны;

◊

че́стное сло́во сло́ва го́нару;

держа́ться на че́стном сло́ве ледзь трыма́цца (ліпе́ць); на жыву́ю ні́тку шы́та.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ЗВЯ́ЗКА,

дзеяслоў са страчаным ці аслабленым лексічным значэннем, які ўваходзіць у састаўны выказнік як службовае слова. Выражае сувязь іменнай часткі выказніка з дзейнікам, У сучаснай бел. мове ёсць З. незнамянальныя («быць», «з’яўляцца»), паўзнамянальныя («станавіцца», «рабіцца», «выглядаць», «здавацца»), знамянальныя («ісці», «хадзіць». «прачынацца», «сядзець», «спыняцца»).

т. 7, с. 43

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

«ПАЛАЧА́НІН»,

беларускае выдавецкае т-ва. Існавала ў 1910 у Вільні. Выдала зборнік гумарыст. вершаў А.​Паўловіча «Снапок» (1910) і паэму Т.​Шаўчэнкі «Кацярына» (1911) у перакладзе Х.​Чарнышэвіча (рэд. перакладу Я.​Купала).

Літ.:

Александровіч С.Х. Пуцявінамі роднага слова. Мн., 1971. С. 146.

т. 11, с. 541

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

грама́тыка, ‑і, ДМ ‑тыпы, ж.

1. Сукупнасць правіл пабудовы слова і сказа, уласцівых якой‑н. мове. // Вучэбная або даведачная кніга, у якой сфармуляваны гэтыя правілы. Школьная граматыка. Нарматыўная граматыка.

2. Раздзел мовазнаўства, які вывучае будову слова і сказа ў мове і адпаведна гэтаму падзяляецца на марфалогію і сінтаксіс. Агульная граматыка. Параўнальная граматыка. Гістарычная граматыка.

[Грэч. grammatikē.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

styling [ˈstaɪlɪŋ] n.

1. стылісты́чная пра́ўка

2. сэ́нсавае адце́нне сло́ва або́ фра́зы; стыль

3. мадэлі́раванне (вопраткі, машын і да т.п.), дыза́йн

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)