рэ́дкі

1. (не густы) licht (пра лес і г. д.); spärlich, schütter (пра валасы і г. д.); dünn (пра насельніцтва);

2. (які сустракаецца не часта) sélten;

рэ́дкі мета́л хім. séltenes Metáll;

3. (выдатны) sélten

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бытавы́

1. (для штодзённага карыстання) Lébens-; für den Háusbedarf;

бытавы́я ўмо́вы Lébensbedingungen pl, Lébensverhältnisse pl, Lébensumstände pl;

прадпрые́мства бытаво́га абслуго́ўвання Díenstleistungsbetriebe pl;

2. (які апісвае, паказвае быт людзей):

бытавы́ рама́н Soziálroman m -s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Камуна́льны ’які адносіцца да гарадской гаспадаркі’. З польск. або рус. мовы, у якіх з франц. communal < лац. commūnis ’агульны, абшчынны’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Канано́йцы ’слабы’ (ваўкав., Сцяшк. Сл.). Сапсаванне (у выніку перастаноўкі н↔й) з канаёнцы < польск. konający ’які памірае, канае, даходзіць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Карбу́нак. Ужываецца ў праклёне «Каб цябе карбунак задавіў f Акыій! Каб на вас карбунак які напаў» (Янк. Мат.). Гл. карбунец.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Во́дварацень ’лішак асновы ў шырыню пры накіданні ў ніты і бёрда, які ідзе назад’ (Шатал.). Да адвараціць з суф. ‑ень.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Во́дзечка ’тут’ (Шат.). Ад водзе пры дапамозе часціцы ‑ka з суф. ‑ч‑, які надае ласкальны характар (Карскі 2–3, 69).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

*Натаракох, наторокох ’напагатове, у чаканні’ (ТС). Да торак ’сцежка, якой ходзіць звер’ (гл.), літаральна — ’як паляўнічы, які стаіць на тораку

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Несхадзі́мы (несходзімы) ’вельмі вялікі, які цяжка абысці, непраходны’ (ТС), ’бясконцы’ (Сцяшк. Сл.), параўн. рус. несходи́мый ’непраходны’. Да хадзіць, схадзіць ’абысці’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ляпя́нік ’ганчар’ (шчуч., Сцяшк. Сл.). Да ляпі́ць (гл.). Аб суфіксе ‑янік (які з ‑яннік) гл. Сцяцко, Афікс. наз., 56–57.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)