намагра́фія, ‑і, ж.

Спец. Раздзел матэматыкі, які аб’ядноўвае тэорыю і практычныя спосабы пабудовы намаграм.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пікета́ж, ‑у, м.

Спец. Выбар пунктаў на мясцовасці і адзначэнне іх калкамі пры нівеліраванні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

планісфе́ра, ‑ы, ж.

Спец. Карта зямной або нябеснай сферы ў выглядзе паўшар’яў. Зямная планісфера.

[Лац. planum — паверхня, плоскасць і spháira — шар.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

планкто́навы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да планктону, які з’яўляецца планктонам. Планктонавыя арганізмы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

планша́йба, ‑ы, ж.

Спец. Прыстасаванне, якім заціскаюць дэталі ў час апрацоўкі на металарэзных станках.

[Ням. Planscheibe.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плацінава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак. і незак., што.

Спец. Пакрыць (пакрываць) тонкім слоем плаціны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плюр, ‑у, м.

Спец. Тонкая празрыстая папера, накрытая клеевым слоем, якая ўжываецца ў літаграфіі.

[Фр. pelure.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

поліўрэта́навы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да поліурэтану. // Зроблены з поліурэтану. Поліурэтанавае пакрыццё.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

поліфані́я, ‑і, ж.

Спец. Адначасовае спалучэнне ў вакальным або інструментальным творы некалькіх галасоў; многагалоссе.

[Грэч. polyphōnia.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лабіялізава́цца, ‑зуецца; зак. і незак.

Спец.

1. Стаць (станавіцца) лабіялізаваным.

2. Падпасці пад лабіялізацыю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)