магналі́т, ‑у,
Будаўнічы матэрыял — вогнеўстойлівая маса з
[Ад лац. magnesia — магнезія і грэч. líthos — камепь.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
магналі́т, ‑у,
Будаўнічы матэрыял — вогнеўстойлівая маса з
[Ад лац. magnesia — магнезія і грэч. líthos — камепь.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сульфі́тны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сульфітаў, змяшчае ў сабе сульфіты.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БРЫЗА́НТНЫЯ ВЫБУХО́ВЫЯ РЭ́ЧЫВЫ,
другасныя выбуховыя рэчывы, асноўны рэжым выбуховага ператварэння якіх — дэтанацыя. Паводле саставу падзяляюць на індывідуальныя злучэнні і
Большасць індывідуальных брызантных выбуховых рэчываў — араматычныя нітразлучэнні (найважнейшыя — трынітраталуол і трынітрабензол), нітраміны (гексаген, акгаген), нітраэфіры (нітрагліцэрын, нітраты цэлюлозы). Сумесевыя брызантныя выбуховыя рэчывы — сплавы нітразлучэнняў,
Выкарыстоўваюць у горнай прам-сці, пры апрацоўцы металаў выбухам, у сейсмаразведцы, у
Літ.:
Орлова Е.Ю. Химия и технология бризантных взрывчатых веществ. 3 изд. Л., 1981.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
◎ Па́рыш ’каша з
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АХАЛАДЖЭ́ННЕ,
працэс адвядзення цеплаты ад рэчыва ці аб’екта з мэтай паніжэння яго тэмпературы. Адрозніваюць ахаладжэнне ўмеранае (вышэй за 120
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
шлакабето́н, ‑у,
Лёгкі бетон, прыгатаваны з
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
isolate
1) аддзяля́ць, адасабля́ць, ізалява́ць
2)
3)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
рэ́занне, ‑я,
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
віго́нь, -і,
1. Паўднёваамерыканская млекакормячая жывёліна сямейства лам з тонкай і мяккай шэрсцю, а таксама шэрсць гэтай жывёліны і тканіна з яе.
2. Род пражы з
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
акселера́тар, ‑а,
Прыстасаванне, якое рэгулюе наступленне гаручай
[Ад лац. accelerare — паскараць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)