forceful [ˈfɔ:sfəl] adj.

1. мо́цны, валявы́ (пра чалавека)

2. перакана́ўчы (доказ, аргумент і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

testimony

[ˈtestəmoʊni]

n., pl. -nies

1) сьве́дчаньне n.

give testimony — сьве́дчыць, пацьвярджа́ць

2) азна́ка, до́каз -у m.

in testimony of our respect — у до́каз на́шае паша́ны

3) testimonies — Бо́жыя зако́ны, Бо́жыя нака́зы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

argument [ˈɑ:gjumənt] n.

1. спрэ́чка; дыску́сія;

a matter of argument спрэ́чнае пыта́нне

2. аргуме́нт, до́каз, до́вад

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пярэ́чыць, -чу, -чыш, -чыць; незак.

1. каму. Выказваць нязгоду з кім-, чым-н., прыводзіць доказ супраць чаго-н.

П. дакладчыку.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв.), чаму. Не адпавядаць, маючы ў сабе супярэчнасць.

Паказанні пярэчаць адно аднаму.

Гэта пярэчыць яго погляду.

|| зак. запярэ́чыць, -чу, -чыш, -чыць (да 1 знач.).

|| наз. пярэ́чанне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

салі́днасць, ‑і, ж.

Уласцівасць саліднага. Тут гер Ракаў даў яшчэ адзін доказ свае загадкавай саліднасці: ён выняў з нутраной кішэні пінжака, што ляжаў на пракосе, маленькі блакнот з аловачкам, вырваў з блакнота лісток і прылёг на пакошы. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пацвярджэ́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. пацвярджаць — пацвердзіць.

2. Тое, што пацвярджае, чым пацвярджаецца што‑н.; доказ. Выдатныя поспехі беларускага народа і яго баявога авангарда — Кампартыі Беларусі — нагляднае і пераканаўчае пацвярджэнне праваты і жыццёвасці ленінізма. «Маладосць».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

dowód, ~odu

dow|ód

м.

1. довад, доказ; сведчанне;

w ~ód przyjaźni — у доказ сяброўства;

na ~ód wdzięczności — у доказ удзячнасці;

~ód rzeczowy — рэчавы доказ;

~ody pośrednie — ускосныя доказы;

co służy za ~ód — што служыць доказам;

2. дакумент; пасведчанне;

~ód osobisty — пашпарт; пасведчанне асобы;

~ód odbioru — квіток (квітанцыя) аб атрыманні (тавару і да т.п.)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

testimony [ˈtestɪməni] n.

1. (to) све́дчанне, до́каз (чаго-н.);

in testimony of our respect у до́каз на́шай паша́ны

2. law паказа́нне (сведак);

a false testimony ілжы́вае паказа́нне;

His smile was a testimony of his disbelief. Ягоная ўсмешка сведчыла пра недавер.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

tangible [ˈtændʒəbl] adj.

1. fml які́ адчуваецца на до́тык, адчува́льны

2. я́сны, выра́зны;

tangible proof істо́тны, рэа́льны до́каз

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

verification [ˌverɪfɪˈkeɪʃn] n.

1. кантро́ль, праве́рка; верыфіка́цыя;

the verification of scientific laws праве́рка навуко́вых зако́наў

2. пацвярджэ́нне, до́каз

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)