Verbum

самаспакушэ́нне, -я, н. (кніжн.).

Самападман, беспадстаўная ўпэўненасць у тым, што ўсё добра, паспяхова.

Пустое с.

светлыня́, -і́, ж. (разм.).

Яркае асвятленне (звычайна месяцавае ці зорнае), пры якім усё добра відаць.

сінеку́ра, -ы, ж. (кніжн.).

Пасада, якая добра аплачваецца і не патрабуе асаблівых турбот і намаганняў.

слаі́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., слаі́цца; незак.

Падзяліцца на слаі.

Слюда добра слаіцца.

угарэ́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ры́цца; зак.

Пачаць добра гарэць, разгарацца.

Дровы ўгарэліся.

вы́смажыцца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -жыцца; зак.

Добра ўсмажыцца.

Мяса высмажылася.

|| незак. высма́жвацца, -аецца.

вы́смажыць, -жу, -жыш, -жыць; -жаны; зак., што.

Добра ўсмажыць.

В. сала.

|| незак. высма́жваць, -аю, -аеш, -ае.

пескалюбі́вы, -ая, -ае (спец.).

Пра расліны: які добра расце на пясчанай глебе.

|| наз. пескалюбі́васць, -і, ж.

працава́цца, незак.; безас., каму (разм.).

Пра жаданне працаваць; ладзіцца.

Сёння нам добра працавалася.

Нешта не працуецца.

распара́длівы, -ая, -ае.

Які ўмее добра кіраваць, распараджацца чым-н.

Р. начальнік.

|| наз. распара́длівасць, -і, ж.