агульна...,

Першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае: 1) агульнаадзіны, абавязковы для ўсіх і ўсяго ў меж. вызначаных другой часткай слова, напрыклад: агульнагарадскі, агульнавайсковы, агульнаславянскі; 2) уласцівы ўсім тым, хто названы або ўсяму таму, што названа ў друг частцы слова, напрыклад: агульначалавечы, агульнадэмакратычны; 3) які датычыцца усіх і пашыраецца на ўсіх; уласцівы ўсім (пр; якасць, уласцівасць, названую ў другой частцы складанага слова), напрыклад: агульнаабавязковы, агульнавядомы, агульнакарысны; 4) які закранае самае галоўнае, істотнае, не прыватны, не спецыяльны, напрыклад: агульнаадукацыйны, агульнатэарэтычны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cross out

вы́красьліць

cross out the wrong word — вы́красьліць няпра́вільнае сло́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

etymology

[,etəˈmɑ:lədʒi]

n., pl. -gies

1) пахо́джаньне сло́ва

2) этымалёгія f. (наву́ка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

hang on the lips of

слу́хаць разьве́сіўшы ву́шы, лаві́ць ко́жнае сло́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

inflective

[ɪnˈflektɪv]

adj.

1) гну́ткі

2) Gram. зьме́нны

inflective word — зьме́ннае сло́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

(up)on my word

а) даю́ сло́ва, абяца́ю

б) сапраўды́, няўжо́!

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

take back

а) забра́ць наза́д (пра сло́ва, абяца́ньне)

б) прыпо́мніць мінулае

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

termination

[,tɜ:rmɪˈneɪʃən]

n.

1) заканчэ́ньне n., кане́ц -ца́ m.

2) канча́так сло́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

vocalic

[voʊˈkælɪk]

adj.

1) гало́сны

2) бага́ты гало́снымі гу́камі (пра мо́ву, сло́ва)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

этымало́гія

(гр. etymologia, ад etymon = ісціна, сапраўднае значэнне слова + logos = вучэнне)

1) раздзел мовазнаўства, які вывучае паходжанне слоў;

2) паходжанне слова і яго роднасныя адносіны да іншых слоў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)