przyzwoitka
ж. кампаньёнка; асоба, якая суправаджае дзяўчыну
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
rozkazodawca
м. асоба, якая аддае загад (распараджэнне)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
high-ranking [ˌhaɪˈræŋkɪŋ] adj. высокапаста́ўлены; ста́ршы;
a high-ranking official высока паста́ўленая афіцы́йная асо́ба
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
outsider [ˌaʊtˈsaɪdə] n.
1. пабо́чная асо́ба; чужы́нец; чужані́ца
2. неспецыялі́ст, непрафесіяна́л
3. sport аўтса́йдар
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
tartar [ˈtɑ:tə] n.
1. chem. ві́нны ка́мень
2. зубны́ ка́мень
3. асо́ба дзі́кага но́раву
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ПАСЛУ́ШНІК,
асоба, якая рыхтуецца да пострыгу ў манахі і праходзіць выпрабаванні. Прымае зарок жыцця ў манастыры. У адпаведнасці з манастырскім статутам выконвае розныя паслушэнствы (ніжэйшыя абавязкі ў час царк. службы і ў манастырскай гаспадарцы).
т. 12, с. 165
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
СВЕ́ДКА ў юрыспрудэнцыі,
асоба, адносна якой ёсць падставы меркаваць, што ёй вядомы нейкія акалічнасці па крымін., адм. або цывільнай справе, выкліканая органам, што вядзе следства, справу аб адм. правапарушэнні, або судовы працэс, для дачы паказанняў. Асоба, выкліканая ў якасці С., абавязана з’явіцца па выкліку і даць праўдзівыя паказанні. За адмову або ўхіленне ад дачы паказанняў, за дачу заведама лжывага паказання па крымін. і цывільных справах С. нясе крымін. адказнасць у адпаведнасці з законам. Працэсуальнае заканадаўства Рэспублікі Беларусь вызначае кола асоб, якія не падлягаюць допыту ў якасці С.: падазроныя; асобы, што па ўзросце, фіз. або псіхічным стане здароўя не здольны правільна ўспрымаць акалічнасці, што належаць высвятленню па справе, і некат. інш.
Э.І.Кузьмянкова.
т. 14, с. 248
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ві́цэ-прэзідэ́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Службовае званне намесніка прэзідэнта. // Асоба, якая мае такое званне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бо́цман, ‑а, м.
Званне малодшага (старшынскага) каманднага саставу на караблі. // Асоба, якая мае такое званне.
[Гал. bootsman — начальнік над матросамі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ваеннаабавя́заны, ‑ага, м.
Асоба, якая павінна несці вайсковую службу (падлягае прызыву або знаходзіцца ў запасе).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)