патрыярха́т, -у, М -ха́це, м.

К перыяду распаду першабытнаабшчыннага ладу: эпоха, што змяніла сабой матрыярхат, для якой характэрна пануючае становішча мужчыны ў гаспадарчым і грамадскім жыцці.

|| прым. патрыярха́льны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дафеада́льны, ‑ая, ‑ае.

Які адносіцца да часу, што папярэднічаў узнікненню феадалізму. Дафеадальная эпоха.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

палеалі́т, ‑у, М ‑ліце, м.

Спец. Старажытны каменны век; першая эпоха каменнага веку.

[Ад грэч. palaios — старажытны і lithos — камень.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

era [ˈɪərə] n. э́ра, эпо́ха;

the nuclear era я́дзерная э́ра

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

neolithic [ˌni:əˈlɪθɪk] adj. неаліты́чны;

the Neolithic Age эпо́ха неалі́ту, неалі́т

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Enlightenment

[ɪnˈlaɪtənmənt]

n.

эпо́ха Асьве́тніцтва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

epoch

[ˈepək]

n.

эпо́ха f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

рэнеса́нс, -су м.

1. (Рэнеса́нс) ист. (эпоха) Ренесса́нс;

2. (стиль) ренесса́нс

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

просвеще́ние ср. асве́та, -ты ж.; (образование) адука́цыя, -цыі ж.;

наро́дное просвеще́ние наро́дная асве́та;

Министе́рство просвеще́ния Міністэ́рства асве́ты;

эпо́ха (век) просвеще́ния ист. эпо́ха (век) асве́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Рэнеса́нс, -у, м. (з вялікай літары).

Эпоха росквіту навук і мастацтваў у Еўропе, якая прыйшла на змену Сярэдневякоўю і абвясціла зварот да чалавека як да вышэйшага пачатку быцця; Адраджэнне.

|| прым. рэнеса́нсны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)