улюбёны излю́бленный, люби́мый;
~нае ме́сца адпачы́нку — излю́бленное (люби́мое) ме́сто о́тдыха;
~ная спра́ва — люби́мое де́ло
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
взгляну́ть сов., прям., перен. гля́нуць, зірну́ць;
взгляну́ть на де́ло серьёзно гля́нуць на спра́ву сур’ёзна;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зна́мо в знач. вводн. сл., прост. вядо́ма;
зна́мо де́ло вядо́ма, вядо́мая спра́ва, вядо́мая рэч.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
протолкну́ть сов.
1. (продвинуть) праштурхну́ць, прапхну́ць;
2. перен. (ускорить) падштурхну́ць;
протолкну́ть де́ло падштурхну́ць спра́ву;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
разла́дить сов., прям., перен. разла́дзіць;
разла́дить маши́ну разла́дзіць машы́ну;
разла́дить де́ло разг. разла́дзіць спра́ву;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пропа́щий в разн. знач., разг. прапа́шчы;
пропа́щее де́ло прапа́шчая спра́ва;
пропа́щий челове́к прапа́шчы чалаве́к.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
превраща́ть несов. ператвара́ць; (обращать) пераваро́чваць;
превраща́ть де́ло в шу́тку ператвара́ць (пераваро́чваць) спра́ву ў жарт;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
інста́нцыя ж. инста́нция;
вышэ́йшая і. — вы́сшая инста́нция;
спра́ва пайшла́ па ~цыях — де́ло пошло́ по инста́нциям
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заблы́тваць несов., в разн. знач. запу́тывать; (вовлекать в неприятное дело — ещё) впу́тывать, заме́шивать; см. заблы́таць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ГАЛЯНІ́ШЧАЎ-КУТУ́ЗАЎ (Арсен Аркадзевіч) (7.6.1848, г. Пушкін, Расія — 10.2.1913),
рускі паэт. Граф. Ганаровы акад. Пецярбургскай АН (1900). Друкаваўся з 1869 (час. «Дело», «Вестник Европы»). Быў блізкі да кампазітараў «магутнай кучкі», асабліва да М.П.Мусаргскага, які стварыў 2 вакальныя цыклы на яго вершы: «Без сонца» (1874), «Песні і танцы смерці» (1877). З канца 1870-х г. у яго творчасці з’явіліся матывы асуджанасці, смутку аб разбураных дваранскіх гнёздах (паэма «Старыя размовы», 1879; верш «Спатканне са смерцю»), ідэалізацыя мінулага. Аўтар драм. хронікі «Смута (Васіль Шуйскі)» (1879), трылогіі ў прозе «Далечыня кліча» (1907). На вершы Галянішчава-Кутузава напісалі рамансы С.В.Рахманінаў, Ц.А.Кюі, А.С.Арэнскі.
т. 5, с. 8
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)