górka

ж.

1. горка, узгорак;

2. гарышча

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

го́рка¹, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак, ж.

1. гл. гара.

2. Зашклёная шафа для посуду.

Хрустальная г.

3. Сістэма чыгуначных пуцей з ухілам, прызначаная для сартавання вагонаў (спец.).

4. Адна з фігур вышэйшага пілатажу: кароткачасовы палёт па ўзыходзячай прамалінейнай траекторыі.

Рабіць горку.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

узго́рак, ‑рка, м.

Невялікая горка, узвышэнне з пакатымі схіламі; пагорак. Пясчаны ўзгорак. □ Вада клінам уразалася ў лагчынку між двума ўзгоркамі. Маўр.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

hill [hɪl] n. узго́рак, паго́рак; го́рка

♦

be over the hill infml быць непатрэ́бным, сысці́ са сцэ́ны (пра чалавека)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wormwood [ˈwɜ:mwʊd] n. палы́н;

wormwood wine палыно́ўка;

The thought was wormwood to him. Яму было горка ад гэтай думкі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

го́рачка ​1, ‑а, н.

Разм. і нар.-паэт. Памянш.-ласк. да гора.

го́рачка ​2, ‑і, ж.

Памянш.-ласк. да гара; горка ​1.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

bítterlich

1. a гаркава́ты

2. adv:

~ wéinen го́рка пла́каць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ródelbahn f -, -en спарт. го́рка для ко́ўзання на са́нках

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

cry one’s eyes out, cry one’s heart out

го́рка пла́каць, вы́плакаць во́чы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

стажо́к, -жка́ м.

1. уменьш.-ласк. стожо́к;

2. (кучка сложенных вместе предметов) го́рка ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)