decent

[ˈdi:sənt]

adj.

1) прысто́йны

2) ве́тлівы

3) до́сыць до́бры, неблагі́, нядрэ́нны

decent marks — до́сыць до́брыя адзна́кі

to earn a decent living — нябла́га зарабля́ць

4) нале́жна апра́нуты

Are you decent? — Ці ты апра́нуты?

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

элега́нтны

(фр. élégant, ад лац. elegans, -ntis = вытанчаны)

1) зграбны, прыгожы (напр. э. касцюм);

2) з густам апрануты (напр. э-ая жанчына).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

down at the heel(s)

а) са зьбі́тымі абца́самі

б) бе́дна апра́нуты

в) неаха́йны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

slipshod

[ˈslɪpʃɑ:d]

adj.

1) неаха́йны

slipshod work — неаха́йная пра́ца; неаха́йна апра́нуты

2) са зно́шаным абу́ткам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

налегке́ нареч.

1. (без поклажи) уле́гцы; паражняко́м; (без багажа) без багажу́, без рэ́чаў;

2. (в лёгком костюме) лёгка апра́нуты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

schmücken

1. vt аздабля́ць, упрыго́жваць;

féstlich geschmückt свято́чна апра́нуты

2. ~, sich упрыго́жвацца, выстро́йвацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

dezabil, ~u

м. уст. жарт. дэзабілье;

w ~u — не зусім апрануты

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

распра́нуты, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад распрануць.

2. у знач. прым. Без верхняга адзення, не апрануты. Людзі .. [у карчме] былі такія ж, як мы — праезджыя ды прахожыя, старыя і маладыя. Адны сядзелі распранутыя, іншыя ў вопратцы. Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

clothe [kləʊð] v. (clothed; fml clad)

1. апрана́ць, адзява́ць; забяспе́чваць во́праткай;

feed and clothe one’s family кармі́ць і апрана́ць сям’ю́;

warmly clothed цёпла апра́нуты

2. афармля́ць, выка́зваць (думкі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

вато́ўка, ‑і, ДМ ‑тоўцы; Р мн. ‑товак; ж.

Ватовая фастрыгаваная куртка. — Ну, да вечара! — Лёля кіўнула Міколу і пабегла, размахваючы крыссем паношанай ватоўкі. Гаўрылкін. Дзед Лукаш быў апрануты.. проста, па-рабочаму: у старой ватоўцы, у ботах. Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)